Przez niemal pół wieku naukowcy nie wiedzieli, do kogo należały kości z północnych Chin. Wykopaliska na stanowisku Xujiayao w basenie Nihewan prowadzono w latach 1976-1979. Znaleziono wtedy 20 skamieniałości: fragmenty czaszek, żuchwy i zęby. Datowano je na okres od około 199 do 138 tys. lat temu. Sam kształt kości nie pozwalał ich jednoznacznie sklasyfikować, więc proponowano różne rozwiązania, także odrębną grupę Homo juluensis.
Odpowiedź przyniosło badanie opublikowane w Nature. Zespół kierowany przez Song Xing i Qiaomei Fu z Chińskiej Akademii Nauk pobrał próbki z fragmentu kości ciemieniowej i z żuchwy. Dzięki spektrometrii mas zidentyfikowano 18 pradawnych białek. Kluczowy okazał się wariant kolagenu COL1A2-996K, znany z dotychczas przebadanych szczątków denisowian, a niestwierdzony w tym miejscu u neandertalczyków ani współczesnych ludzi.
Na tej podstawie badacze opisali cechy czaszki. Według autorów denisowianie mieli stosunkowo niską i szeroką czaszkę, grube kości sklepienia i wyraźne wały nadoczodołowe. Twarz była raczej płaska, a szczęka mniej wysunięta do przodu niż u niektórych wcześniejszych przedstawicieli rodzaju Homo. Rekonstrukcja opiera się jednak na niepełnych szczątkach, a wygląd różnych populacji mógł się różnić.
Autorzy podejrzewają, że część podobnych znalezisk z Jinniushan, Dali i Hualongdong również może należeć do denisowian. Nie potwierdzono tego jeszcze analizą molekularną wszystkich tych okazów.
#denisowianie #archeologia
